Van uitzichtloosheid naar verbinding: het verhaal van Sanne Het verhaal van Sannes moeder uit het boek Loekemeijermethode Verbindingsvol Hechten. Toen Sanne in de tweede klas van het gymnasium zat, kreeg ze steeds meer fysieke klachten. Ze kon soms niet meer op haar benen staan en haar zicht verslechterde tijdelijk. Na een val tijdens het skeeleren liep Sanne een flinke hersenschudding op. Hierna ging het verder bergafwaarts. Ze at steeds minder en ontwikkelde anorexia. In tien weken tijd viel ze twintig kilo af. Tijdens haar behandeling in een kliniek voor eetstoornissen ontstond het vermoeden dat ze autisme had. Op haar zeventiende kreeg Sanne de diagnose autisme. Achteraf viel veel op zijn plek. Veel van haar gezondheidsklachten bleken samen te hangen met spanning doordat ze de wereld om haar heen niet goed begreep. Een nachtmerrie Na het gymnasium ging Sanne studeren en wonen in een studentenhuis met begeleiding voor jongeren met autisme. Ze stopte met haar studie vanwege een burn-out. Ze wilde naar een begeleid wonen voorziening bij ons in de buurt, in de hoop daar meer rust en begrip te vinden. Sanne vond het bij ons thuis te druk en voelde zich niet begrepen. Na een paar weken ging het steeds slechter. Na maanden wachten op een behandeling was de situatie voor Sanne zo uitzichtloos geworden dat ze een suïcidepoging deed. Ze werd gedwongen opgenomen op de High Intensive Care (HIC) van de GGZ. We belandden in een nachtmerrie. Ze kon niet meer lopen, niet meer praten en de dissociaties begonnen. De opname duurde vierenhalve maand. In de jaren daarna volgden meerdere suïcidepogingen en daarmee ook meerdere gedwongen opname Euthanasiewens: het leven is te moeilijk Op 22-jarige leeftijd sprak Sanne tijdens een opname haar euthanasiewens uit. Ze voelde zich niet begrepen en zag geen uitweg meer. Wij waren radeloos, verdrietig en voelden ons ontzettend machteloos. We wilden haar zo graag helpen, maar wisten niet hoe. Juist in die periode kwam er onverwacht een sprankje hoop. Ik las over de Loekemeijermethode en het bieden van Actieve Nabijheid: het mogelijk maken van emotionele en sociale gehechtheidsontwikkeling door nabijheid, begrip en veiligheid te bieden. Tijdens het lezen van het boek vielen de puzzelstukjes op hun plek. Voor het eerst begreep ik waarom eerdere behandelingen onvoldoende aansloten, waarom het zo slecht ging met Sanne en hoe we haar konden helpen. Actieve Nabijheid op de High Intensive Care In de week nadat ik het boek was gaan lezen, heb ik mijn bevindingen met de behandelaren gedeeld. Ik ben hun ontzettend dankbaar dat ze mij en de Loekemeijermethode direct serieus namen en mij hierin steunden. Je kunt alleen overtuigen als je zelf ergens van overtuigd bent. Ik was overtuigd van deze aanpak en ging er vol voor. Ik ben Sanne meteen Actieve Nabijheid gaan geven op de High Intensive Care van de GGZ. Dit deed ik door overdag bij haar te zijn, naar haar te luisteren, begrip te tonen en haar uit te leggen dat ik eindelijk begreep waarom het niet goed met haar ging. Ik was er gewoon voor haar. Hierdoor voelde Sanne zich gehoord en begrepen. Ik merkte dat Sanne weer vertrouwen in mij kreeg. Door de jaren van begeleid wonen en de crisisopnames was ze van mij onthecht geraakt. Na een paar weken voelde ik dat ze zich weer aan mij had gehecht. Dit gaf mij zelfvertrouwen en hoop voor de toekomst. Een rustige plek om te herstellen Na de opname mocht Sanne niet meer terug keren naar de woonvoorziening waar ze woonde, omdat het te slecht met haar ging. Bij ons in huis vond Sanne het altijd al te druk. De voor ons normale huiselijke geluiden zoals de tv en onverwacht bezoek kon ze niet meer aan. We hebben toen een mantelzorgwoning voor haar gekocht. Het staat op ons weilandje, zo ver mogelijk bij de weg vandaan, met uitzicht over de weilanden. Gegijzeld door een strakke dagplanning Gedurende de eerste weken thuis was het nog heel moeilijk om de dagen goed door te komen. Sanne was gewend aan een strakke dagplanning: opstaan, aankleden, ontbijten, medicijnen innemen en een activiteit. Doordat zij dit zo gewend was, maakten we in het begin ook zo’n planning. Vaak hadden we die al vroeg op de dag doorlopen. Dat leverde stress op, ook bij mij. Bovendien lukte het niet altijd om alles af te vinken, wat Sanne extra spanning gaf. Door Actieve Nabijheid te geven en samen te bedenken wat we zouden gaan doen, heeft ze zelf ervaren dat zo’n strakke planning niet werkt. Langzaam liet ze die steeds meer los. We drinken nu koffie wanneer het uitkomt en bedenken vaak spontaan wat we die dag gaan doen. De huishoudelijke klusjes en boodschappen verdeelt ze nog wel over de week, maar als iets een keer niet lukt, ervaart ze daar geen stress meer door. Een weg terug naar het leven Sanne voelt tegenwoordig zelf aan wanneer iets te veel wordt en geeft dat ook aan. Als iets toch te veel is geweest, herstelt ze nu snel. Het is makkelijker geworden om met haar over gevoelens te praten. Ze kan aangeven waar ze last van heeft, legt vaak zelf het verband met de oorzaak en bespreekt dit ook. Vroeger deed ze dat niet en bouwde de spanning zich op, met uitvalsverschijnselen als gevolg. Sanne kan per dag steeds meer activiteiten aan en houdt deze ook langer vol. Ze kan veel beter omgaan met sensorische prikkels. Ze gaat zelfstandig op pad, staat open voor nieuwe activiteiten en wil zelf haar huishoudelijke klusjes doen en haar tuin onderhouden. Dagelijks gaat ze meerdere keren de deur uit voor boodschappen, sport, een wandeling of een bezoek aan vrienden. We gaan samen naar de sportvereniging en dat doet haar erg goed. Het is inmiddels een vertrouwde omgeving geworden en ook de sociale contacten gaan veel beter. Sinds kort gaat ze er ook zelfstandig naartoe als ik een keer niet mee kan. Ik ben letterlijk van de ene op de andere dag niet meer zo nodig. Gedurende de afgelopen
Waarom de e-learning de basis is geworden van de Loekemeijermethode Mijn missie Mijn missie is al meer dan 19 jaar hetzelfde: onderzoeken, ontwikkelen, creatieve verbanden leggen, kennis delen en bijdragen aan een veilige emotionele en sociale gehechtheidsontwikkeling. Ik ben dankbaar dat ik in die jaren zoveel gezinnen, volwassenen en organisaties heb mogen ondersteunen én dat de Loekemeijermethode is geworden wat het nu is. De Loekemeijermethode is net even anders. Waar anderen vaak uitgaan van cognitieve veiligheid, zoals het aanleren van cognitieve trucjes en vaardigheden, gaat de Loekemeijermethode uit van emotionele en sociale veiligheid en gehechtheidsveiligheid. Dit vraagt juist om vertraging, echte aandacht, er zijn en het volgen van natuurlijke ontwikkelingslijnen van een kind, jongere of volwassene. Het is geen trucje dat je simpelweg toepast, maar een manier van leven: voelen, verbinden, omdenken en creativiteit. Een andere manier om mijn missie vorm te geven De vorm waarin ik dat doe, gaat helaas veranderen. In 2025 werd bij mij een agressieve vorm van schildklierkanker vastgesteld, met vele uitzaaiingen in mijn lymfeklieren. De noodzakelijke operatie had grote gevolgen: zenuwschade, chronische zenuwpijn, weinig energie en beperkingen in mijn stemgebruik. Langdurig spreken en fysiek intensief werken zijn daardoor niet meer vanzelfsprekend. Laat dat nu net een groot deel van mijn werk zijn. Vertragen, nu voor mijzelf Met mijn kinderen heb ik mijn eerste missie mogen volbrengen. Wat een rijkdom! Actieve Nabijheid bieden, zodat zij ieder op hun eigen manier de ontwikkelingsfasen van de emotionele en sociale gehechtheid hebben doorlopen. Hen helpen opgroeien vanuit verbinding, creativiteit, humor en zoveel liefde. Net toen ik wat ruimte voor mezelf kreeg, werd ik ziek. Ongewild sla ik nu een nieuw pad in: vertragen voor mijzelf. Dat blijkt eerlijk gezegd veel moeilijker dan vertragen voor mijn kinderen. Waar ik gewend was om mijn energie te geven aan gezinnen, me vast te bijten in complexe situaties en vol enthousiasme les te geven, vraagt mijn lichaam nu iets anders van mij. Dat is zoeken. Vinden. Zeker omdat ik voel dat ik het verschil kan maken, maar mijn lijf niet meer kan terwijl mijn hoofd gewoon doorgaat. Het leven loopt anders dan gepland. Tegelijkertijd is dit mijn pad. Nu nog een hobbelig pad, maar mijn pad. Ik zit eigenlijk best goed in mijn vel. Ik kijk met de flow waar dit pad mij heen leidt. De e-learning als hart van de Loekemeijermethode Dit betekent dat ik mijn werk anders heb ingericht. Met de zeer uitgebreide en veelzijdige e-learning heb ik, samen met mijn boeken, een krachtige basis gevonden om mijn jarenlange kennis, ervaring en visie toch te blijven delen en ontwikkelen. Het biedt ouders, zorg- en onderwijsprofessionals en organisaties de mogelijkheid om de Loekemeijermethode op hun eigen tempo eigen te maken, te leren en tot echte verdieping te komen. Via de e-learning heb je toegang tot coaching, scholing, themabijeenkomsten, casuïstiek en een community met lotgenoten die je daadwerkelijk begrijpen. Zo blijf je niet alleen leren, maar ook echt ontwikkelen. De e-learning is ook de basis voor de oudercursus en de opleiding tot gehechtheidsspecialist. Doordat alle basiskennis vooraf wordt gedeeld, spaar ik mijn stem en kunnen we tijdens bijeenkomsten en scholing direct de diepte in en de vertaalslag maken naar de praktijk met leuke werkvormen. Zo blijft mijn tweede missie hetzelfde, maar in een vorm die past bij nu. Iets wat voor mij van grote waarde is: momenten waarin we samenkomen, oefenen, voelen en de vertaalslag maken naar het echte leven. Juist doordat de basis via e-learning wordt gelegd, kunnen we elkaar in die ontmoetingen echt verbinden en de diepte in gaan. Loekemeijeracademie Fysieke bijeenkomsten vinden plaats op een vaste plaats in de Loekemeijeracademie in Geldrop (nabij Eindhoven), zodat ik niet hoef te reizen. Hier is ruimte voor verdieping, ontmoeting en het werkelijk eigen maken van de methode. Een plek waar alles samenkomt: kennis, ervaring en praktijk. Er wordt ook gebruikgemaakt van online bijeenkomsten. Loekemeijer Gehechtheidsteam Gelukkig sta ik er niet alleen voor. Ik werk samen met een betrokken team van gehechtheidsspecialisten (die gehechtheidsonderzoeken afnemen en begeleiding geven), docenten, organisaties, ervaringsdeskundigen en een waardevol netwerk. Samen dragen we de Loekemeijermethode verder uit. Het is tijd om nu echt samen verder te bouwen Mijn missie blijft onveranderd: de Loekemeijermethode delen, verdiepen en laten groeien, op een manier die past bij deze fase in mijn leven. Daar heb ik jullie bij nodig. Willen jullie meedelen, meedragen en deze manier van werken verder verspreiden? Samen maken we ontwikkeling mogelijk! Liefs,Yvonne Loekemeijer-Verheijden
Thuiszitters willen leren, als ze zich veilig voelen Veel thuiszitters willen leren. Ze zijn nieuwsgierig, intelligent en gemotiveerd. Wat ze niet kunnen, is leren in een situatie waarin ze zich onveilig voelen. Toch wordt dit vaak over het hoofd gezien. Er wordt gekeken naar de kalenderleeftijd, cognitieve mogelijkheden en leerdoelen, terwijl de emotionele en sociale ontwikkeling en gehechtheidsontwikkeling minstens zo belangrijk zijn. Zonder veiligheid is er geen ruimte voor nieuwsgierigheid, vertrouwen en groei. Schooltrauma Het verhaal van Jade uit het boek Verbindingsvol Hechten laat dit pijnlijk duidelijk zien. Op haar veertiende kwam zij thuis te zitten met een schooltrauma. Ze trok zich volledig terug op haar kamer; contact met haar moeder was nauwelijks nog mogelijk. Jade had al meerdere cognitieve therapieën gevolgd, zonder resultaat. Haar moeder volgde de oudercursus van de Loekemeijermethode en begon Actieve Nabijheid toe te passen. Meerdere keren per dag was ze in de kamer van haar dochter of in haar nabijheid. Ze maakte contact. Toonde oprechte interesse. Zonder oordeel. Zonder mening. Zonder druk.Ze vertraagde. Ze was er. Ze gaf verbindende signalen van begrip en nabijheid.Langzaam ontstond er veiligheid.Jade bloeide weer op. Ze kwam, letterlijk en figuurlijk, weer tevoorschijn. Ze durfde haar kamer uit. Ging weer naar buiten. De muts van haar hoodie ging af. Ze ging samen met haar moeder de wijde wereld in. Na een jaar voelde ze zich zelfs veilig genoeg om een baantje te willen.Geen trekken.Geen duwen.Geen doorzetten.Maar groeien vanuit veiligheid. Ontwikkelingsfase 3: Eenkennigheid en Angst voor Vreemden Veel kinderen, jongeren en jongvolwassenen met autisme of een anders werkend brein bevinden zich (nog) in Ontwikkelingsfase 3 van de emotionele en sociale gehechtheid: de fase van Eenkennigheid en Angst voor vreemden. Dat kan zich uiten in: Hevige hechtingsdrang (vastklampen, weerstand, meegaandheid of terugtrekken) Intense verlatingsangst Diepe onveiligheid in sociale situaties Overprikkeling door alle indrukken en informatie Aangepast gedrag als overlevingsstrategie Schooltrauma, schooluitval of terugtrekking Dwang, hevige weerstand of zelfs suïcidale gedachten Een zenuwstelsel dat zich onveilig voelt en aan het overleven is Overvraging in het onderwijs Het huidige onderwijssysteem is ingericht op kinderen die sociaal en emotioneel al verder ontwikkeld zijn. Er wordt verwacht dat leerlingen: zelfstandig werken plannen angsten reguleren sociaal afstemmen omgaan met prikkels hun ouders kunnen loslaten Dit zijn vaardigheden die horen bij hogere ontwikkelingsfasen. Wanneer iemand daar nog niet is, ontstaat overvraging. En overvraging leidt niet tot groei, maar tot schooluitval. Thuiszitters vallen niet uit omdat ze niet gemotiveerd zijn. Hun zenuwstelsel zegt simpelweg: “Dit is te veel.” Dan is ‘even doorzetten’ geen optie meer. Leren kan pas plaatsvinden als er veiligheid is. Zonder veiligheid is er geen ruimte voor nieuwsgierigheid, vertrouwen en ontwikkeling. Gehechtheidsvraag De vraag zou niet moeten zijn:Hoe krijgen we dit kind zo snel mogelijk weer in het gareel en naar school?Maar:Wat heeft dit kind nodig om zich veilig te voelen? Hoe kunnen we aansluiten?Dat vraagt een andere blik. Kijken vanuit de gehechtheidsbril. Actieve Nabijheid: de weg naar veiligheid Dit vraagt om naast ouders te staan. Zij voelen vaak intuïtief aan wat hun kind nodig heeft en of het losgelaten kan worden. Vanuit verbinding en met vertrouwen in eigen kunnen, maakt het kind weer stapjes. Soms terug naar het onderwijs, soms naar andere vormen waarin ontwikkeling mogelijk is. Gehechtheid eerst. Want pas als iemand zich écht gezien, gehoord en veilig voelt, kan het weer gaan ontdekken, leren en groeien. Oordeel of mening brengt op dat moment alleen maar meer onveiligheid en werkt averechts. Eerst de weg naar veiligheid en verbinding. Anders gaat het bergafwaarts. Ook voor leerplichtambtenaren en onderwijsprofessionals ligt hier een belangrijke taak. Wanneer ouders en school samenwerken vanuit Actieve Nabijheid, verbinding en gehechtheidsbril, ontstaat er ruimte om schooluitval samen te voorkomen. Verbindingsvol Hechten In het boek Verbindingsvol Hechten staan ervaringsverhalen over hoe schooluitval te voorkomen bij jong en oud en hoe na schooluitval weer de wijde wereld in te gaan. Met vier jaar gaat een kind naar de basisschool, afgestemd op een gemiddelde ontwikkeling waarin kalenderleeftijd en ontwikkelingsleeftijd overeenkomen. Het kind is dan veilig gehecht (Ontwikkelingsfase 5) en de Eenkennigheidsfase ligt achter zich. In groep 1 en 2 ontdekt het de wereld buiten het gezin en bouwt het relaties op met juf, meester en klasgenootjes. Vanaf groep 3 leert het emoties reguleren, aandacht verdelen, zelfstandig werken, plannen, hulp vragen en zich inleven. Op school wordt vaak verwacht dat het kind met autisme of een anders werkend brein al verder is in zijn gehechtheidsontwikkeling dan Ontwikkelingsfase 3, zowel op de basisschool als op het voortgezet onderwijs. En daar gaat het mis. Er worden vaardigheden gevraagd die horen bij latere ontwikkelingsfasen, terwijl het kind of de jongere hier nog niet is. De verwachtingen zijn te hoog; het kind wordt overvraagd. Er wordt gekeken naar de cognitie en kalenderleeftijd, niet naar de emotionele en sociale gehechtheid. Bekijk hieronder de besproken presentatie hierover👇🏻
