Waarom de e-learning de basis is geworden van de Loekemeijermethode Mijn missie Mijn missie is al meer dan 19 jaar hetzelfde: onderzoeken, ontwikkelen, creatieve verbanden leggen, kennis delen en bijdragen aan een veilige emotionele en sociale gehechtheidsontwikkeling. Ik ben dankbaar dat ik in die jaren zoveel gezinnen, volwassenen en organisaties heb mogen ondersteunen én dat de Loekemeijermethode is geworden wat het nu is. De Loekemeijermethode is net even anders. Waar anderen vaak uitgaan van cognitieve veiligheid, zoals het aanleren van cognitieve trucjes en vaardigheden, gaat de Loekemeijermethode uit van emotionele en sociale veiligheid en gehechtheidsveiligheid. Dit vraagt juist om vertraging, echte aandacht, er zijn en het volgen van natuurlijke ontwikkelingslijnen van een kind, jongere of volwassene. Het is geen trucje dat je simpelweg toepast, maar een manier van leven: voelen, verbinden, omdenken en creativiteit. Een andere manier om mijn missie vorm te geven De vorm waarin ik dat doe, gaat helaas veranderen. In 2025 werd bij mij een agressieve vorm van schildklierkanker vastgesteld, met vele uitzaaiingen in mijn lymfeklieren. De noodzakelijke operatie had grote gevolgen: zenuwschade, chronische zenuwpijn, weinig energie en beperkingen in mijn stemgebruik. Langdurig spreken en fysiek intensief werken zijn daardoor niet meer vanzelfsprekend. Laat dat nu net een groot deel van mijn werk zijn. Vertragen, nu voor mijzelf Met mijn kinderen heb ik mijn eerste missie mogen volbrengen. Wat een rijkdom! Actieve Nabijheid bieden, zodat zij ieder op hun eigen manier de ontwikkelingsfasen van de emotionele en sociale gehechtheid hebben doorlopen. Hen helpen opgroeien vanuit verbinding, creativiteit, humor en zoveel liefde. Net toen ik wat ruimte voor mezelf kreeg, werd ik ziek. Ongewild sla ik nu een nieuw pad in: vertragen voor mijzelf. Dat blijkt eerlijk gezegd veel moeilijker dan vertragen voor mijn kinderen. Waar ik gewend was om mijn energie te geven aan gezinnen, me vast te bijten in complexe situaties en vol enthousiasme les te geven, vraagt mijn lichaam nu iets anders van mij. Dat is zoeken. Vinden. Zeker omdat ik voel dat ik het verschil kan maken, maar mijn lijf niet meer kan terwijl mijn hoofd gewoon doorgaat. Het leven loopt anders dan gepland. Tegelijkertijd is dit mijn pad. Nu nog een hobbelig pad, maar mijn pad. Ik zit eigenlijk best goed in mijn vel. Ik kijk met de flow waar dit pad mij heen leidt. De e-learning als hart van de Loekemeijermethode Dit betekent dat ik mijn werk anders heb ingericht. Met de zeer uitgebreide en veelzijdige e-learning heb ik, samen met mijn boeken, een krachtige basis gevonden om mijn jarenlange kennis, ervaring en visie toch te blijven delen en ontwikkelen. Het biedt ouders, zorg- en onderwijsprofessionals en organisaties de mogelijkheid om de Loekemeijermethode op hun eigen tempo eigen te maken, te leren en tot echte verdieping te komen. Via de e-learning heb je toegang tot coaching, scholing, themabijeenkomsten, casuïstiek en een community met lotgenoten die je daadwerkelijk begrijpen. Zo blijf je niet alleen leren, maar ook echt ontwikkelen. De e-learning is ook de basis voor de oudercursus en de opleiding tot gehechtheidsspecialist. Doordat alle basiskennis vooraf wordt gedeeld, spaar ik mijn stem en kunnen we tijdens bijeenkomsten en scholing direct de diepte in en de vertaalslag maken naar de praktijk met leuke werkvormen. Zo blijft mijn tweede missie hetzelfde, maar in een vorm die past bij nu. Iets wat voor mij van grote waarde is: momenten waarin we samenkomen, oefenen, voelen en de vertaalslag maken naar het echte leven. Juist doordat de basis via e-learning wordt gelegd, kunnen we elkaar in die ontmoetingen echt verbinden en de diepte in gaan. Loekemeijeracademie Fysieke bijeenkomsten vinden plaats op een vaste plaats in de Loekemeijeracademie in Geldrop (nabij Eindhoven), zodat ik niet hoef te reizen. Hier is ruimte voor verdieping, ontmoeting en het werkelijk eigen maken van de methode. Een plek waar alles samenkomt: kennis, ervaring en praktijk. Er wordt ook gebruikgemaakt van online bijeenkomsten. Loekemeijer Gehechtheidsteam Gelukkig sta ik er niet alleen voor. Ik werk samen met een betrokken team van gehechtheidsspecialisten (die gehechtheidsonderzoeken afnemen en begeleiding geven), docenten, organisaties, ervaringsdeskundigen en een waardevol netwerk. Samen dragen we de Loekemeijermethode verder uit. Het is tijd om nu echt samen verder te bouwen Mijn missie blijft onveranderd: de Loekemeijermethode delen, verdiepen en laten groeien, op een manier die past bij deze fase in mijn leven. Daar heb ik jullie bij nodig. Willen jullie meedelen, meedragen en deze manier van werken verder verspreiden? Samen maken we ontwikkeling mogelijk! Liefs,Yvonne Loekemeijer-Verheijden
Thuiszitters willen leren, als ze zich veilig voelen Veel thuiszitters willen leren. Ze zijn nieuwsgierig, intelligent en gemotiveerd. Wat ze niet kunnen, is leren in een situatie waarin ze zich onveilig voelen. Toch wordt dit vaak over het hoofd gezien. Er wordt gekeken naar de kalenderleeftijd, cognitieve mogelijkheden en leerdoelen, terwijl de emotionele en sociale ontwikkeling en gehechtheidsontwikkeling minstens zo belangrijk zijn. Zonder veiligheid is er geen ruimte voor nieuwsgierigheid, vertrouwen en groei. Schooltrauma Het verhaal van Jade uit het boek Verbindingsvol Hechten laat dit pijnlijk duidelijk zien. Op haar veertiende kwam zij thuis te zitten met een schooltrauma. Ze trok zich volledig terug op haar kamer; contact met haar moeder was nauwelijks nog mogelijk. Jade had al meerdere cognitieve therapieën gevolgd, zonder resultaat. Haar moeder volgde de oudercursus van de Loekemeijermethode en begon Actieve Nabijheid toe te passen. Meerdere keren per dag was ze in de kamer van haar dochter of in haar nabijheid. Ze maakte contact. Toonde oprechte interesse. Zonder oordeel. Zonder mening. Zonder druk.Ze vertraagde. Ze was er. Ze gaf verbindende signalen van begrip en nabijheid.Langzaam ontstond er veiligheid.Jade bloeide weer op. Ze kwam, letterlijk en figuurlijk, weer tevoorschijn. Ze durfde haar kamer uit. Ging weer naar buiten. De muts van haar hoodie ging af. Ze ging samen met haar moeder de wijde wereld in. Na een jaar voelde ze zich zelfs veilig genoeg om een baantje te willen.Geen trekken.Geen duwen.Geen doorzetten.Maar groeien vanuit veiligheid. Ontwikkelingsfase 3: Eenkennigheid en Angst voor Vreemden Veel kinderen, jongeren en jongvolwassenen met autisme of een anders werkend brein bevinden zich (nog) in Ontwikkelingsfase 3 van de emotionele en sociale gehechtheid: de fase van Eenkennigheid en Angst voor vreemden. Dat kan zich uiten in: Hevige hechtingsdrang (vastklampen, weerstand, meegaandheid of terugtrekken) Intense verlatingsangst Diepe onveiligheid in sociale situaties Overprikkeling door alle indrukken en informatie Aangepast gedrag als overlevingsstrategie Schooltrauma, schooluitval of terugtrekking Dwang, hevige weerstand of zelfs suïcidale gedachten Een zenuwstelsel dat zich onveilig voelt en aan het overleven is Overvraging in het onderwijs Het huidige onderwijssysteem is ingericht op kinderen die sociaal en emotioneel al verder ontwikkeld zijn. Er wordt verwacht dat leerlingen: zelfstandig werken plannen angsten reguleren sociaal afstemmen omgaan met prikkels hun ouders kunnen loslaten Dit zijn vaardigheden die horen bij hogere ontwikkelingsfasen. Wanneer iemand daar nog niet is, ontstaat overvraging. En overvraging leidt niet tot groei, maar tot schooluitval. Thuiszitters vallen niet uit omdat ze niet gemotiveerd zijn. Hun zenuwstelsel zegt simpelweg: “Dit is te veel.” Dan is ‘even doorzetten’ geen optie meer. Leren kan pas plaatsvinden als er veiligheid is. Zonder veiligheid is er geen ruimte voor nieuwsgierigheid, vertrouwen en ontwikkeling. Gehechtheidsvraag De vraag zou niet moeten zijn:Hoe krijgen we dit kind zo snel mogelijk weer in het gareel en naar school?Maar:Wat heeft dit kind nodig om zich veilig te voelen? Hoe kunnen we aansluiten?Dat vraagt een andere blik. Kijken vanuit de gehechtheidsbril. Actieve Nabijheid: de weg naar veiligheid Dit vraagt om naast ouders te staan. Zij voelen vaak intuïtief aan wat hun kind nodig heeft en of het losgelaten kan worden. Vanuit verbinding en met vertrouwen in eigen kunnen, maakt het kind weer stapjes. Soms terug naar het onderwijs, soms naar andere vormen waarin ontwikkeling mogelijk is. Gehechtheid eerst. Want pas als iemand zich écht gezien, gehoord en veilig voelt, kan het weer gaan ontdekken, leren en groeien. Oordeel of mening brengt op dat moment alleen maar meer onveiligheid en werkt averechts. Eerst de weg naar veiligheid en verbinding. Anders gaat het bergafwaarts. Ook voor leerplichtambtenaren en onderwijsprofessionals ligt hier een belangrijke taak. Wanneer ouders en school samenwerken vanuit Actieve Nabijheid, verbinding en gehechtheidsbril, ontstaat er ruimte om schooluitval samen te voorkomen. Verbindingsvol Hechten In het boek Verbindingsvol Hechten staan ervaringsverhalen over hoe schooluitval te voorkomen bij jong en oud en hoe na schooluitval weer de wijde wereld in te gaan. Met vier jaar gaat een kind naar de basisschool, afgestemd op een gemiddelde ontwikkeling waarin kalenderleeftijd en ontwikkelingsleeftijd overeenkomen. Het kind is dan veilig gehecht (Ontwikkelingsfase 5) en de Eenkennigheidsfase ligt achter zich. In groep 1 en 2 ontdekt het de wereld buiten het gezin en bouwt het relaties op met juf, meester en klasgenootjes. Vanaf groep 3 leert het emoties reguleren, aandacht verdelen, zelfstandig werken, plannen, hulp vragen en zich inleven. Op school wordt vaak verwacht dat het kind met autisme of een anders werkend brein al verder is in zijn gehechtheidsontwikkeling dan Ontwikkelingsfase 3, zowel op de basisschool als op het voortgezet onderwijs. En daar gaat het mis. Er worden vaardigheden gevraagd die horen bij latere ontwikkelingsfasen, terwijl het kind of de jongere hier nog niet is. De verwachtingen zijn te hoog; het kind wordt overvraagd. Er wordt gekeken naar de cognitie en kalenderleeftijd, niet naar de emotionele en sociale gehechtheid. Bekijk hieronder de besproken presentatie hierover👇🏻
