Vreemde stelletjes zetten aan tot onderzoek

Vreemde stelletjes zetten aan tot onderzoek

De relatietherapeute was vrij zeker van haar zaak. Ze had blijkbaar zelf ooit een relatie met een autist gehad of een poging daartoe en herkende allerlei dingetjes. Meer wilde ze er niet over kwijt. Wel stopte ze ons bij vertrek nog een DVD in de hand over autisme en de liefde. Die moesten we maar eens bekijken.

Thuisgekomen heb ik de DVD meteen afgespeeld. Er worden stelletjes geportretteerd die vertellen hoe ze met autisme in hun relatie omgaan. Een autistische man vertelt vrolijk hoe bijzonder hij is. En hoe gelukkig hij is in zijn Latrelatie. Prima, fijn voor hem. Ik vond hem vooral egoïstisch en bloedirritant. Zijn partner leek het ook allemaal wat minder vrolijk te vinden. Ze vertelde hoe zij de relatie ervaarde en op mij kwam het over of ze vooral heel veel niet wilde benoemen. Haar lichaamstaal en woorden kwamen in ieder geval niet overeen. Ik durf te wedden dat ze een iets minder bijzondere partner wellicht fijner had gevonden.

Amechtig en lijdzaam verlangen naar meer

Maar van het tweede setje dat aan het woord kwam, raakte ik een beetje van de leg. De autistische dame van het stel wordt gevolgd bij haar dagelijkse bezigheden. En het leek of ik naar mezelf zat te kijken. Ze raakt volledig in de stress van de simpelste dingen. De irritatie piekt voortdurend bij haar. De relatie met haar man is duidelijk niet een heel warme, gepassioneerde.

“Je moet wel gek zijn om een relatie met een autist te willen.”

Op een gegeven moment is er een camerashot dat ze samen in een restaurant zitten, elkaars hand vasthoudend. Ik denk dat de bedoeling was dat een ‘romantisch’ moment in beeld werd gebracht. Iets gaat er jammerlijk mis. Zij vertelt over hun relatie en hij zit haar amechtig en lijdzaam aan te kijken. Zijn nattende ogen verraden dat hij verlangt naar meer, dat er misschien nooit zal komen.
Oké, dit was een officieel voorlichtingsfilmpje van de NVA (Nederlandse Vereniging voor Autisten). En na het zien van de DVD waren mijn conclusies:

  • Als je ‘normaal’ bent, moet je flink van het paadje zijn om een relatie met een autist te willen. Het is heel onwaarschijnlijk dat de NVA het zo bedoeld heeft. Maar waarom zou je in godsnaam investeren in een partner die feitelijk niet zo veel teruggeeft? De gekwelde blikken van de niet-autistische wederhelften zeiden echt genoeg.
  • De autistische dame en ik zijn totaal verschillend, maar er is onmiskenbaar een gemene deler. Zou dat dan het stukje autisme zijn? En verdomme, misschien ben ik er ook zo eentje. Dus mijn eigen partner heeft wellicht een punt te pakken als hij niet zo blij is.

Online jungle van infotainment en serieuze informatie

Na het zien van de DVD ben ik online gaan zoeken. Want ben ik nu een autist of niet? De enorme hoeveelheid informatie en onzin die ik op internet tegenkwam was op zijn minst verwarrend. Voor de nodige duiding waren er ook genoeg ‘vragenlijstjes’. Variërend van infotainment tot serieuze enquêtes waaraan je weliswaar geen rechten mag ontlenen, maar toch. En welk lijstje ik ook invulde, er waren altijd net even te veel vragen waar ik volmondig ‘ja’ op kon antwoorden.

Dat was op zijn minst verdacht. De meest steekhoudende informatie kwam ik nog tegen op Engelstalige sites. Maar los van in welke taal, hoe meer ik over autisme las, hoe meer ik me realiseerde dat ik me niet alleen anders voelde maar het ook daadwerkelijk was. En nu nog mooier, dat ik niet de enige was.

Toch bleef de twijfel knagen, want ik kan toch volkomen normaal functioneren? En als ik een autist was, zou het dan niet eerder opgemerkt zijn? Ik bedoel, je komt er toch niet 41 jaar mee weg zonder dat er iemand zich iets begint af te vragen?

“Hier vind je geen enorme collecties postzegelboeken of vitrines vol van die mininatuurtreintjes.”
En dan die heel kenmerkende autistische trekjes waar ik mezelf volstrekt niet in herken.

Want ik hoef toch niet alles per se netjes recht te hebben liggen? Toch? Oké, de meeste mensen die hier binnenkomen moeten om een of andere reden kwijt dat ze ons huis wel heel erg netjes vinden. Mmmm, maar je bent toch nog geen autist als je van een net huis houdt? En ik heb toch geen obsessieve verzameling of hobby? Hier vind je geen enorme collecties postzegelboeken of vitrines vol met van die mininatuurtreintjes of iets?

Zelfs hotelzeepjes laat ik links liggen. En ik begrijp toch juist wel taalgrappen en dubbele betekenissen? Sterker, ik houd van taal en vind niets leuker dan (foute) taalgrappen.

Er waren genoeg autistische kenmerken die ik misschien wel had, maar evenzoveel had ik er niet. En zou dat niet voor ieder willekeurig mens gelden dat die lijstjes met kenmerken invulde? Ik besloot dat een officiële diagnose misschien wel handig kon zijn. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn kind. Want als ik er eentje ben, dan is de kans aanzienlijk dat hij er ook eentje is. Immers afgezien van wat complotdenkers die geloven dat je autistisch kunt worden van vaccinaties, is de consensus dat autisme een genetische kwestie is.

Beatrijs

By | 2017-11-25T23:12:13+00:00 april 17th, 2017|Categories: Uncategorized|Reacties uitgeschakeld voor Vreemde stelletjes zetten aan tot onderzoek

About the Author: