Psycho-educatie deel 4: finale met vrienden en familie

Psycho-educatie deel 4: finale met vrienden en familie

De laatste keer dat de groep bij elkaar kwam, was bij een sessie bedoeld voor vrienden en familie. Niet iedereen was erbij. Maar degenen die kwamen, zaten in de zaal met hun ouders. Een enkeling kwam met een vriend. Het was niet alleen de bedoeling dat ouders en vrienden in een notendop meekregen wat autisme was, maar dat ze ook vragen konden stellen. Uiteraard werd het geheel begeleid door de specialistisch verpleegkundige en de ervaringsdeskundige.

Zij gaven een korte presentatie, nadat iedereen zich had voorgesteld. De sfeer was beslist een tikkeltje ongemakkelijk, zeker vergeleken met de sessies waar we ‘onder elkaar’ waren. Het voelde een beetje of we on display waren in een rariteitenkabinet. Een aantal ouders had overduidelijk weinig begrip. Ik had medelijden met hun kinderen. Een paar keer voelde ik echt irritatie opkomen.

Het zal je moeder maar wezen

De dame met de Masters had haar beide ouders meegenomen. Ze was een stuk nerveuzer dan normaal. Haar vader zei eigenlijk niet zo veel en verschuilde zich een beetje achter zijn vrouw. En die deed me sterk denken aan mijn eigen moeder. Ze keek behoorlijk passief agressief uit haar ogen, was nogal aanwezig, luid en bovendien vol van hoe zij zich tekortgedaan voelde door het gedrag van haar dochter. Zo wist mamma te vertellen hoe vreselijk ze zich ergerde aan de manier waarop haar dochter op dingen reageerde. Ze viel haar dochter ten overstaan van iedereen af. Ik vond dat pijnlijk om te zien en werd plaatsvervangend boos. Geen wonder dat de briljante dame zo nerveus was. Gelukkig suste de begeleiding het een en ander direct.

Maar het was heel duidelijk dat er nogal wat ouders rondlopen die niet de minste moeite doen om zich te verdiepen in hun bloedeigen kinderen. Laat staan dat ze begrip opbrengen. Als het een autist al opvalt dat empathie ver te zoeken is, heb je een serieus probleem. Een van de zaken die kennelijk hoog zaten, was dat hun dochter altijd hetzelfde reageerde op bepaalde zaken, namelijk met paniek, irritatie en terugtrekkend gedrag. Dat kwam me bekend voor. Ik besloot maar uit te leggen dat het werkelijk niets te maken heeft me hoe hun dochter is en dat de meesten van ons exact zo reageren in bepaalde situaties.

“Als het een autist al opvalt dat empathie ver te zoeken is, heb je een serieus probleem.”

Stress en piswoest om niets

Het komt geregeld voor dat ik voor mezelf een planning heb. Niets bijzonders, maar aan die planning houd ik me min of meer. Zo kan het zijn dat ik in de auto op weg ben op boodschappen te doen en mijn partner belt. Niets aan de hand. Tot mijn partner, duidelijk gestrest, binnen no time met een probleem op de proppen komt; iets wat urgent klinkt en waar ik me verantwoordelijk voor voel. Het probleem moet dan, in mijn beleving, direct worden opgelost. Maar dat betekent dat ik mijn plannen moet omgooien. Ik ruk dan nog net niet aan het stuur, maar het zit er verdomd dichtbij. Ik word heel boos. Niet een beetje, ik ga echt uit mijn dak. En het is op dat moment absoluut onmogelijk om niet woest te reageren of te schelden.

“Ik word dan heel boos. Niet een beetje; ik ga echt uit mijn dak.”

Geef me vijf minuten, dan zijn de kaarten geschud en is er niets aan de hand. Maar dit kan echt elke dag opnieuw gebeuren, zonder dat er ook maar iets verandert. Wat er gebeurt, begrijp ik nu en is vrij simpel. Ik kan gewoon niet schakelen en alles loopt in één keer vast. Vrij vertaald: pure paniek. Dit gebeurt natuurlijk ook op mijn werk. Omdat het daar op zijn minst niet handig is om rond te stuiteren en te schelden, reageer ik daar anders. Ik zorg dat ik zo snel mogelijk even alleen ben. Naar het toilet, de gang op, of ik verdwijn stilletjes achter mijn bureau om me daar even te verbijten.

Je bent toch niet achterlijk?

De ouders zaten me met grote ogen aan te kijken. Maar je bent toch niet achterlijk, je gedrag pas je dan toch aan? Je leert toch? Ja, ik weet ook wel dat het niet handig is en dat het de zoveelste keer is. Maar serieus, ik kan niet anders reageren dan zo. Ik vind het vreselijk en heb mezelf er heel lang echt om gehaat. Want jezus, het verdient geen schoonheidsprijs, dat gedrag. Maar wat ik zelf ook vind of doe, het blijft terugkeren. Nu weet ik dat het met zelfregulatie te maken heeft en dat de meeste autisten hier moeite mee hebben. We zijn niet zo handig in het omgaan met veranderingen, op zijn zachtst gezegd. We missen de flexibiliteit die de meeste neuro-typischen van nature hebben, alhoewel er genoeg ‘normale’ mensen rondlopen met een verdomd kort lontje.

“Er lopen ook genoeg ‘normale’ mensen rond met een verdomd kort lontje.”

De laatste sessie was meteen ook het afscheid van de groep. Een enkeling wilde contact onderhouden. Maar zoals dat gaat, is dat er nooit iets van gekomen. We waren klaar, althans met de psycho-educatie.

Beatrijs

By | 2017-11-25T23:12:12+00:00 oktober 22nd, 2017|Categories: Uncategorized|Reacties uitgeschakeld voor Psycho-educatie deel 4: finale met vrienden en familie

About the Author: