Stilstand gehechtheidsontwikkeling

Stilstand gehechtheidsontwikkeling 2018-04-23T09:10:19+00:00

Stilstand gehechtheidsontwikkeling

“Alle gedragingen die iemand wel of juist niet laat zien, zijn terug te brengen in een gerichtheid en ontwikkelingsstap van de gehechtheidsontwikkeling.”

Verwachtingen van de wijze waarop een kind, jongere of volwassene met autisme zich gedraagt, worden vaak toegeschreven aan zijn leeftijd, vooral als hij een goede cognitie heeft. Door de (grote) achterstand in de gehechtheidsontwikkeling laat iemand met autisme gedragingen zien die vergelijkbaar zijn met de gedragingen van (kleine) kinderen die een gemiddelde ontwikkeling doorlopen. Hierdoor worden veel gedragingen van iemand met autisme en een goede cognitie gemakkelijk geïnterpreteerd als ongepast of vreemd, terwijl ze horen bij de ontwikkelingsstappen waarin diegene zich bevindt in zijn gehechtheidsontwikkeling.

Als gedragingen niet als zodanig worden herkend of onterecht worden geïnterpreteerd als ongepast, onopgevoed of vreemd, is de kans groot dat ze worden gestopt, genegeerd, bekritiseerd of bestraft. Iemand krijgt dan niet de noodzakelijke actieve nabijheid die hij nodig heeft om zich bewust te worden en te ontwikkelen. Zijn gehechtheidsontwikkeling kan dan ernstig worden belemmerd of zelfs tot stilstand komen.

De gehechtheidsontwikkeling van iemand met autisme en een goede cognitie blijft vaak stilstaan in een lage ontwikkelingsstap. Hij kan zich jarenlang, zelfs tot ver in de volwassenheid, in eenzelfde ontwikkelingsstap bevinden. Hij laat dan gedragingen zien die sterk zijn gericht op zichzelf en hij toont een eenzijdige interactie; de interactie is nog niet wederzijds.