Gehechtheidsontwikkeling

Gehechtheidsontwikkeling 2018-06-20T07:31:46+00:00

Gehechtheidsontwikkeling

De (wederzijdse) gehechtheidsontwikkeling is volgens Yvonne Loekemeijer een proces dat niet eindigt in de (vroege) kindertijd, maar doorloopt in de volwassenheid.

Wanneer het gaat over de hechtingsband tussen opvoeder en het kind, wordt in de literatuur veelvuldig gebruik gemaakt van de term “veilige hechting”. Volgens Loekemeijer eindigt dit proces niet in de (vroege) kindertijd, maar loopt dit door tot in de volwassenheid. Om deze reden spreken wij van het ontwikkelingsgebied “ontwikkeling van de gehechtheidsrelaties” in plaats van “hechting”.

Daarbij gaan we ervan uit dat de gehechtheidsontwikkeling niet alleen bestaat uit het ontwikkelingsgebied “ontwikkeling van de gehechtheidsrelaties”, maar bestaat uit drie ontwikkelingsgebieden, namelijk:

  • de ontwikkeling van de gehechtheidsrelaties
  • de emotionele ontwikkeling
  • de sociale ontwikkeling

Deze drie ontwikkelingsgebieden zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Om tot een veilige en wederzijdse gehechtheid te komen, is het belangrijk dat iemand op tenminste een basale manier:

  • zich achtereenvolgend hecht aan de eerste gehechtheidspersoon, de tweede gehechtheidspersoon en andere vertrouwde naasten (de ontwikkeling van de gehechtheidsrelaties);
  • interesse toont, zich inleeft in, rekening houdt met en emotionele ondersteuning biedt aan de gehechtheidspersonen en andere vertrouwde naasten (de ontwikkeling van de gehechtheidsrelaties);
  • zijn eigen behoeften, emoties, gevoelens, sensorische prikkels en gedragingen duidt en reguleert en deze in verschillende situaties en bij veranderingen afstemt op zichzelf, de gehechtheidspersonen en anderen (emotionele ontwikkeling);
  • zich veilig voelt en zich hecht aan vertrouwde anderen, die uiteindelijk naasten en/of gehechtheidspersonen worden (sociale ontwikkeling);
  • interesse toont, zich inleeft in, rekening houdt met en emotionele ondersteuning biedt aan anderen (sociale ontwikkeling).