Arjan en zijn moeder

Arjan en zijn moeder 2018-01-06T22:25:37+00:00

Arjan heeft samen met zijn moeder bij Yvonne Loekemeijer een gehechtheidsonderzoeks- en adviestraject doorlopen. Zij beschrijven hoe ze dit traject hebben ervaren.

Voorgeschiedenis

Op aanraden van een andere moeder van een kind met autisme hebben mijn zoon Arjan en ik ons in het voorjaar gemeld bij Yvonne Loekemeijer in Eindhoven. Arjan was toen 16 jaar oud. Na zeker tien onderzoeken tussen zijn 4e en 12e jaar waren achtereenvolgens een leervoorsprong, hoogbegaafdheid, ADHD, onverwerkt verdriet door het plotseling overlijden van zijn vader en uiteindelijk Asperger geconstateerd, maar dat was helaas geen opmaat voor een geslaagde weg om zich verder te ontwikkelen.

Ook in de jaren na de diagnoses leek zijn schoolloopbaan, die was vastgelopen in de brugklas van het gymnasium, maar niet goed opgepikt te kunnen worden. Hij werd overal na korte tijd ziek: op het speciaal onderwijs en op de dagbehandeling bij een gerenommeerd instituut. Hij stopte in die jaren langzamerhand met al zijn hobby’s buitenshuis en trok zich steeds verder terug op zijn kamer.

De conclusie van de “experts” was dat hij opgenomen moest worden om een doorbraak te forceren, maar ik wist zeker dat dat voor hem de genadeklap zou zijn. Alleen thuis was nog een veilige haven voor hem en die wilde ik hem niet afnemen. Hijzelf wilde overigens ook niet meewerken aan een opname.

Een nieuw plan

We maakten een maatwerkplan voor mijn zoon. Stoppen met behandelingen door experts die hem negatief benaderden. Stoppen met dwang om hem naar school te krijgen, want na zes jaar van mislukte pogingen op dat vlak was toch wel duidelijk dat dat niet hielp. Hij wilde best naar school, maar hij werd altijd na korte of langere tijd ziek.

In plaats daarvan vroegen we bij de gemeente een uitbreiding van de uren begeleiding aan huis aan – want dat was het enige dat wel positieve resultaten leek te hebben, een tussenjaar waarin hij zich ging focussen op zijn kwaliteiten om van daaruit stages te lopen als loopbaanoriëntatie, en een gedetailleerd onderzoek naar zijn gehechtheidsontwikkeling bij Yvonne Loekemeijer. We wilden wel eens weten waar hij nu precies zat in zijn ontwikkeling, zodat hij op de juiste manier kon worden begeleid. Gelukkig ging de gemeente, inclusief de leerplichtambtenaar, met het hele plan akkoord en kregen we alles vergoed via de Jeugdwet.

Onderzoekstraject bij Yvonne Loekemeijer

Het onderzoekstraject besloeg drie onderdelen: een vragenlijst, drie gesprekken (over gehechtheid, emotionele en sociale ontwikkelingen) en een verslag. Dat laatste zou dan besproken worden met de hoofdbegeleider en mij, om van daaruit de verdere begeleiding op Arjan af te stemmen.

Vooraf aan het traject vulden mijn zoon en ik samen een online vragenlijst in. Die ging eerlijk gezegd niet zo diep en niet alle vragen of mogelijke antwoorden leken van toepassing. Ik kon me niet voorstellen dat hier nu zoveel opmerkelijks uit zou komen. Gelukkig werd tijdens het eerste gesprek meteen duidelijk dat die vragenlijst maar een opstapje was naar een aantal heel fijne en diepgravende gesprekken.

Over de onderzoeksgesprekken maakte Arjan zelf de volgende opmerkingen:

  • Het gesprek was echt met MIJ.
  • Er werd heel goed naar mij geluisterd.
  • Ze (Yvonne Loekemeijer) vond niks raar.
  • Ze was heel precies en vroeg heel ver door.

Na jaren van slechte ervaringen met hulpverleners, die hem – en ook mij als moeder – nooit hebben geloofd, voelde hij meteen aan dat hij hier serieus werd genomen.

Mijn eigen ervaringen als moeder met de gesprekken:

  • Ze wist in twee uur meer uit mijn zoon te krijgen dan ik in twee jaar.
  • Ze geloofde en accepteerde het verhaal van mijn zoon.
  • Ze legde verbanden die veel voor mij verduidelijkten. Een voorbeeld van dat laatste was de uitleg over het belang van de relatie met de “gehechtheidspersoon” voor de ontwikkeling van de emotionele en sociale vaardigheden van Arjan, en dat die laatste twee gebieden op hun beurt weer voorwaardelijk zijn aan het ontwikkelen op alle andere vlakken. Die gehechtheidspersoon, realiseerde ik me ineens, was mijn man geweest. Logisch dat mijn zoon ineens stopte in zijn ontwikkeling toen mijn man plotseling overleed. En na een aantal jaren is die rol langzamerhand door mij overgenomen, waardoor mijn zoon nu weer in staat is om zich verder te ontwikkelen.

Verslag

Het verslag gaf een goede verklaring waar Arjan zat in de verschillende ontwikkelingsfasen. Gezien de gemiddelde leeftijd waarop de meeste kinderen deze fasen doorlopen, was het duidelijk dat mijn zoon al zijn hele leven nog veel meer overvraagd was dan ik al dacht. Ook alle experts die met hem gewerkt hadden, hebben hem schromelijk overschat. En ja, daarom werd hij telkens ziek en sloeg geen enkele behandeling aan.

Ik vind tegenwoordig sowieso dat mijn zoon prima is zoals hij is. Hij kan wel begeleiding gebruiken, maar hoeft niet “behandeld” te worden om iemand anders te worden dan hij is. Die behandelingen die erop gericht waren om hem in het keurslijf van de gemiddelde jongere te persen, had ik wel gehad.

Het verslag leverde een goede onderbouwing waarom er een maatwerktraject voor hem nodig was en waarom de dwang om terug naar de middelbare school te gaan hem telkens opbrak vanwege overvraging.

De hoofdbegeleider van mijn zoon vond in het verslag een duidelijke theorie, die verklaarde waarom de werkwijze die hij in de loop der jaren met succes was gaan hanteren, ook daadwerkelijk werkte. Zo had hij hem bij de hand genomen en heel geduldig stap voor stap geleerd om boodschappen te doen. Het was een project van zeker een half jaar, onderbroken door veel ziekte vanwege de dwang vanuit school en dagbehandeling, maar uiteindelijk ging Arjan zelfstandig naar de winkel.

De eerste resultaten

Mijn zoon kon eindelijk stappen vooruit zetten. Er leek zelfs een kettingreactie op gang te komen:
in de zomermaanden heeft hij tien dagen gelogeerd bij vrienden, waarbij hij zelf zijn grenzen op het vlak van overprikkeling bewaakte, zelfstandig met de trein heeft gereisd, een sollicitatiegesprek gevoerd – waarvoor hij ineens naar de kapper wilde, een nieuwe blouse wilde kopen en zonder aansporing gedoucht en geschoren had – dat voerde naar een stageplek voor drie maanden en hij is samen met mij lid geworden van een sportclub. Elke nieuwe succeservaring stimuleerde hem om nieuwe stappen te zetten. In een paar maanden is hij ineens jaren vooruitgekomen in zijn ontwikkeling.

En wat het belangrijkste is: Arjan is voor het eerst in jaren weer vrolijk en enthousiast. Hij neemt initiatieven en pakt zijn eigen verantwoordelijkheid. Ik weet niet wat in toekomst voor hem haalbaar zal zijn, maar we zien het allebei zonnig in dat hij zal komen tot het ontwikkelen van zijn volledige potentie, nu hij eindelijk weer lekker in zijn vel zit.

We zijn Yvonne Loekemeijer heel dankbaar voor haar aandeel in deze ommezwaai in het leven van mijn zoon. We wensen alle kinderen en (jong)volwassenen met autisme die zijn vastgelopen in het leven eenzelfde positieve ontwikkeling toe.