Veel thuiszitters willen leren. Ze zijn nieuwsgierig, intelligent en gemotiveerd. Wat ze niet kunnen, is leren in een situatie waarin ze zich onveilig voelen. Toch wordt dit vaak over het hoofd gezien. Er wordt gekeken naar de kalenderleeftijd, cognitieve mogelijkheden en leerdoelen, terwijl de emotionele en sociale ontwikkeling en gehechtheidsontwikkeling minstens zo belangrijk zijn. Zonder veiligheid is er geen ruimte voor nieuwsgierigheid, vertrouwen en groei.
Schooltrauma
Het verhaal van Jade uit het boek Verbindingsvol Hechten laat dit pijnlijk duidelijk zien. Op haar veertiende kwam zij thuis te zitten met een schooltrauma. Ze trok zich volledig terug op haar kamer; contact met haar moeder was nauwelijks nog mogelijk. Jade had al meerdere cognitieve therapieën gevolgd, zonder resultaat. Haar moeder volgde de oudercursus van de Loekemeijermethode en begon Actieve Nabijheid toe te passen. Meerdere keren per dag was ze in de kamer van haar dochter of in haar nabijheid.
Ze maakte contact. Toonde oprechte interesse. Zonder oordeel. Zonder mening. Zonder druk.
Ze vertraagde. Ze was er. Ze gaf verbindende signalen van begrip en nabijheid.
Langzaam ontstond er veiligheid.
Jade bloeide weer op. Ze kwam, letterlijk en figuurlijk, weer tevoorschijn. Ze durfde haar kamer uit. Ging weer naar buiten. De muts van haar hoodie ging af. Ze ging samen met haar moeder de wijde wereld in. Na een jaar voelde ze zich zelfs veilig genoeg om een baantje te willen.
Geen trekken.
Geen duwen.
Geen doorzetten.
Maar groeien vanuit veiligheid.
Ontwikkelingsfase 3: Eenkennigheid en Angst voor Vreemden
Veel kinderen, jongeren en jongvolwassenen met autisme of een anders werkend brein bevinden zich (nog) in Ontwikkelingsfase 3 van de emotionele en sociale gehechtheid: de fase van Eenkennigheid en Angst voor vreemden. Dat kan zich uiten in:
Overvraging in het onderwijs
Het huidige onderwijssysteem is ingericht op kinderen die sociaal en emotioneel al verder ontwikkeld zijn. Er wordt verwacht dat leerlingen:
Dit zijn vaardigheden die horen bij hogere ontwikkelingsfasen. Wanneer iemand daar nog niet is, ontstaat overvraging. En overvraging leidt niet tot groei, maar tot schooluitval. Thuiszitters vallen niet uit omdat ze niet gemotiveerd zijn.
Hun zenuwstelsel zegt simpelweg: “Dit is te veel.”
Dan is ‘even doorzetten’ geen optie meer. Leren kan pas plaatsvinden als er veiligheid is. Zonder veiligheid is er geen ruimte voor nieuwsgierigheid, vertrouwen en ontwikkeling.
Gehechtheidsvraag
De vraag zou niet moeten zijn:
Hoe krijgen we dit kind zo snel mogelijk weer in het gareel en naar school?
Maar:
Wat heeft dit kind nodig om zich veilig te voelen? Hoe kunnen we aansluiten?
Dat vraagt een andere blik. Kijken vanuit de gehechtheidsbril.
Actieve Nabijheid: de weg naar veiligheid
Dit vraagt om naast ouders te staan. Zij voelen vaak intuïtief aan wat hun kind nodig heeft en of het losgelaten kan worden. Vanuit verbinding en met vertrouwen in eigen kunnen, maakt het kind weer stapjes. Soms terug naar het onderwijs, soms naar andere vormen waarin ontwikkeling mogelijk is.
Gehechtheid eerst. Want pas als iemand zich écht gezien, gehoord en veilig voelt, kan het weer gaan ontdekken, leren en groeien. Oordeel of mening brengt op dat moment alleen maar meer onveiligheid en werkt averechts. Eerst de weg naar veiligheid en verbinding. Anders gaat het bergafwaarts.
Ook voor leerplichtambtenaren en onderwijsprofessionals ligt hier een belangrijke taak. Wanneer ouders en school samenwerken vanuit Actieve Nabijheid, verbinding en gehechtheidsbril, ontstaat er ruimte om schooluitval samen te voorkomen.
Verbindingsvol Hechten
In het boek Verbindingsvol Hechten staan ervaringsverhalen over hoe schooluitval te voorkomen bij jong en oud en hoe na schooluitval weer de wijde wereld in te gaan.
Met vier jaar gaat een kind naar de basisschool, afgestemd op een gemiddelde ontwikkeling waarin kalenderleeftijd en ontwikkelingsleeftijd overeenkomen. Het kind is dan veilig gehecht (Ontwikkelingsfase 5) en de Eenkennigheidsfase ligt achter zich. In groep 1 en 2 ontdekt het de wereld buiten het gezin en bouwt het relaties op met juf, meester en klasgenootjes. Vanaf groep 3 leert het emoties reguleren, aandacht verdelen, zelfstandig werken, plannen, hulp vragen en zich inleven.
Op school wordt vaak verwacht dat het kind met autisme of een anders werkend brein al verder is in zijn gehechtheidsontwikkeling dan Ontwikkelingsfase 3, zowel op de basisschool als op het voortgezet onderwijs. En daar gaat het mis. Er worden vaardigheden gevraagd die horen bij latere ontwikkelingsfasen, terwijl het kind of de jongere hier nog niet is. De verwachtingen zijn te hoog; het kind wordt overvraagd. Er wordt gekeken naar de cognitie en kalenderleeftijd, niet naar de emotionele en sociale gehechtheid.